You are currently browsing the tag archive for the ‘Lakbima’ tag.

Lakbima Newsවිදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශය හා විදේශ සේවය පිළිබදව පසුගිය සති දෙක තුළ විශාල ආන්දෝලනයක් ඇතිවිය. ඒ විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශයේ අධීක්ෂණ මන්ත්‍රී සජින් ද වාස් ගුණවර්ධන හා බ්‍රිතාන්‍යයේ සිටින ශ්‍රී ලංකා මහ කොමසාරිස් දොස්තර ක්‍රිස් නෝනිස් අතර ඇතිවු ගැටුම නිසාය. ලංකාවේ විදේශ සේවයේ වෘත්තීයභාවය ගැන වැඩි අවධානයක් යොමු කරන පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී මහාචාර්ය රජීව් විජේසිංහ මේ ක්‍රියාදාමය පසුගියදා විවේචනය කළේය. විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශය ගැන ඔහු දක්වන අදහස් පිළිබදව මෙන්ම විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශය තුළ ඇතිවී තිබෙන තත්ත්වය හමුවේ ලංකාවට ජාත්‍යන්තර බලපෑම් තීරණය වන ආකාරය ගැන මහාචාර්ය රජීව් විජේසිංහ සමග ලක්බිම කළ සම්මුඛ සාකච්ඡාවකි මේ.

ලංකාවේ තානාපති සේවය වෘත්තීයභාවයකින් යුත් තානාපති සේවයක් ලෙස හැඳින්විය හැකිද?
තානාපති සේවයේ දුර්වලතා රැසක් තිබෙනවා. ලංකාවේ විදේශ සේවය ආරම්භ වන විට ඔවුන්ට නිසි පුහුණුවක් ලැබුණේ නැහැ. එහෙත් විදේශ සේවයට හොඳ පිරිසක් එක්වීම නිසා එය සාර්ථකව ඉදිරියට ගියා. ලංකාවේ විදේශ සේවය ආරම්භයේ සිටම හොඳ තානාපතිවරුන් ලෙස කටයුතු කළේ විදේශ සේවය තුළ සිටි තානාපතිවරු නොවෙයි. විදේශ සේවයට පිටින් පත් කළ අය තමයි හොඳම තානාපතිවරු ලෙස කටයුතු කර ඇත්තේ.

ශර්ලි අමරසිංහ, නෙවිල් කනකරත්න, ක්ලෝඩ් කොරයා වගේ නම් රැසක් මට ඉදිරිපත් කරන්න පුළුවන්. 1948 සිට 1980 වෙ තානාපති සේවයෙන් පැමිණි හොඳ තානාපතිවරු සිටියේ එක් අයෙක් දෙන්නෙක් පමණයි. එයට හේතුව වන්නේ විදේශ සේවයට එක්වන අයට නිසි පුහුණුවක් නොලැබිමයි. අපි නිසි පුහුණුවක් නොදීම නිසාත් ලංකාවේ විදේශ ප්‍රතිපත්තියක්  ස්ථිරව පවත්වාගෙන නොයෑම නිසා විදේශ සේවය තහවුරු වූයේ නැත. ජේ.ආර්.ජයවර්ධන ජනාධිපතිවරයා විදේශ ප්‍රතිපත්තිය වෙනස් කරන විට විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශ ‍ලේකම් ධුරයට පැමිණි තිස්ස විජයරත්න ගමේ ළමුන් විදේශ සේවයට බඳවාගත්තා. ඉංග්‍රීසි භාෂාවට වැඩි අවධානයක් යොමු කළේ නැහැ. මේ නිසා විදේශ සේවය පසුබැස්සා.
මෙහි වාසිය ලබාගත් ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ජනාධිපතිවරයා තානාපති කාර්යාලවල දෙවැනි, තෙවැනි තනතුරු සඳහා දේශපාලන පත්කිරීම් කළා. මේ නිසා තමයි විදේශ සේවය දේශපාලනීකරණය වුණේ. වත්මන් ආණ්ඩුව යටතේත් මේ දේශපාලන පත්වීම් සිදුවෙනවා. මේ දේශපාලන පත්වීම් නිසා විදේශ සේවයේ වෘත්තීය භාවය බිඳවැටුණා. ඒ වගේම දැන් විදේශ අමාත්‍යාංශයේ සිටින සමහර අය ආණ්ඩුවේ ඉහළ අයගේ ඔළුවට දමා ඇත්තේ තමුන්ට පමණක් ඉංග්‍රීසි හැකි බවයි.

Lakbima Sinhalaවිදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශයේ නිලධාරීන්ගේ වෘත්තීයභාවය වර්ධනය කිරීමට ඔබ මැදිහත් වුණා. එය ඉදිරියට ගෙන නොගියේ ඇයි?
විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශයේ නිලධාරීන්ට නිවේදන සකස් කිරීම ගැන පුහුණුවක් ලබාදීමට මම සූදානම් වුණා. ඒත් එය ක්‍රියාත්මක කිරීමට අවස්ථාව විදේශ කටයුතු ඇමැතිවරයා මට ලබාදුන්නේ නැහැ. මේ ගැන මම ජනාධිපතිවරයාගෙන් විමසුවා. එවිට ඔහු කීවේ මහාචාර්යවරයෙක් තවත් මහාචාර්යවරයෙක් දැක්කාම බය වෙනවානේ කියලයි. ඒ කියන්නේ ජනාධිපතිවරයත් විදේශ කටයුතු ඇමැතිවරයාගේ හැසිරීම දන්නවා.

ඔබ මේ කටයුතුවලට මැදිහත්වූයේ නියෝජ්‍ය විදේශ කටයුතු ඇමැතිකම බලා‍පොරොත්තුවෙන් නොවේද?
ජනාධිපතිවරයා බලයට පත්වීමෙන් පසුව විදේශ කටයුතු අමාත්‍ය ධුරයට පත් කිරීමට අයෙක් නැති බව මා සමග පැවැසුවා. ඒ වෙලාවේ මම කීවේ මට නියෝජ්‍ය ඇමැතිකම දෙන්න කියලයි. ඒ වෙලාවේ ජනාධිපතිවරයා හිතුවේ මමත් සාමාන්‍ය අය වගේම තනතුරු ගන්න හදනවා කියලයි. එය එසේ නොවන බව මම ජනාධිපතිවරයාට පෙන්වා දුන්නා. මම ඒ තනතුරු ගැන කතා කළේ විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශයට කවුරුත් නොමැති බව පැවැසූ නිසයි. එසේ නොමැතිව තනතුරු බලාගෙන නොවෙයි.

විදේශ සේවයේ සිටින දක්ෂ නිලධාරීන්ට තමන්ගේ දක්ෂතා පෙන්විය හැකි තානාපති ධුරයන් ලැබි තිබෙනවාද?
බ්‍රසල්ස්වල පී.එම්. අම්සා, ප්‍රසාද් කාරියවසම්, චිත්‍රානි වාගීෂ්වරී වගේ දක්ෂ තානාපතිවරුන් විදේශ සේවයට පත්වී සිටිනවා. විදේශ සේවයේ සිටින තවත් දක්ෂ නිලධාරීන් තානාපති තනතුරු ලැබෙන තුරු බලා සිටිනවා. ඒ අතරවාරයේ පිටින් තානාපතිවරුන් පමණක් නොව අනෙක් තනතුරු සඳහාද පත් කරනවා. මේ නිසා විදේශ සේවයේ වෘත්තීයභාවය දියුණුවීමට අවස්ථාවක් ලැබුණේ නැහැ. තානාපති කාර්යාලවල දෙවැනි තුන්වැනි තැන්වලට විදේශ සේවයට බාහිරින් පත් කිරීම් කළ යුතු නැහැ. දයාන් ජයතිලක, තමාරා කුගනායගම්, ක්‍රිස් නෝනිස්,  අසිත පෙරේරා, සරත් කෝන්ගහගේ වැනි විදේශ සේවයට බාහිරින් පත් කළ තානාපතිවරු විශිෂ්ට සේවයක් කළා. ඔවුන් තරම් විශිෂ්ට නැතත් නාවලගේ බෙනට් කුරේ වැනි තානාපතිවරු පවා නරක නැහැ. ප්‍රශ්නය තිබෙන්නේ මොවුන්ට සහය දීමට විදේශ සේවයේ දක්ෂ කාර්යමණ්ඩලයක් නොමැති වීමයි. විදේශ සේවයේ සිටින නිලධාරීන්ගේ පරිපාලනය හරිම දුර්වලයි. ප්‍රසාද් කාරියවසම් වරක් මට පැවසුවේ තමන් ජනාධිපතිවරයාට යවන ලියුම් ඔහුට නොලැබෙන බවයි. ඔහු විදේශ සේවයේ තානාපතිවරයෙක් නිසා තමන් යවන ලිපි යැවිය යුත්තේ විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශය හරහායි. Read the rest of this entry »

Lakbima NewsProf. Rajiva Wijesinha, national list MP from the ruling party speaks to Ranga Jayasuriya of LAKBIMAnEWS about why he refused to sign the resolution that called for the impeachment of the chief justice and how he feels about the erosion of democracy in the country under the very regime he is serving in. 

1. You are one of the government MPs who did not sign the resolution that called for the impeachment of the incumbent chief justice. Why?

In the first place, I was simply asked to come over and sign the impeachment resolution, and told it could not be sent to me to read beforehand. Obviously one should not sign, or commit to sign, what one has not seen.

.. one should not sign, or commit to sign, what one has not seen.

Secondly, as I noted when I was asked, I did not think this a good idea. After I saw the text of the resolution, I felt the more strongly that it was a hasty and inappropriate move.

Thirdly, the President had said very clearly some days earlier that no action should be taken against the Chief Justice, so I was not sure whether this was being done after proper consultation. I am aware that some things are done in his name without him knowing, as had happened for instance when my colleague Malini Fonseka was asked to resign and she later found out that this was not his wish at all.

Unfortunately it would seem that the President had been advised by those who did not have his best interests at heart. While there were certainly problems with the judiciary – and ironically, despite my distaste for the impeachment, I had been pointing these out over the year, since I found they were not concerned with adopting due processes in the interests of our Human Rights Agenda – these should have been solved in terms of long-term reform. There was no need to use a sledge hammer to crack a nut, as I noted in one of the Human Rights Watch articles I have been writing since March.

2. There is definite evidence to suggest that the whole affair of the impeachment was politically motivated. Ex: the composition of the Parliamentary Select Committee; the disrespectful treatment of the chief justice by some PSC members, about which she has now complained to the Speaker; the ruling party organized anti- CJ protests . What is your view?

I don’t think the elements you cite are evidence that the impeachment was politically motivated, though I would agree that the PSC should not have included MPs as to whom it could be alleged that there was a conflict of interest, because of cases involving them the Chief Justice had heard.

With regard to disrespectful treatment, I fear that that has nothing to do with politics, it is part of the culture of Parliament, as I used to find when I attended Parliament for meetings of the Committee on Public Enterprises. The fact that COPE is now a dignified body that public servants are happy to attend, as one very senior public servant informed me some time back, is a tribute to the civilizing effect that a good chairman like D E W Gunasekara can have. In that regard I am told that the change wrought by the present Speaker in Parliament is remarkable compared with what we had before, though unfortunately he has not been able as yet to change the culture as a whole.

The demonstrations that have been organized are also part of what I see as a destructive culture, as are those demonstrations organized by those supporting the Chief Justice, and they make it clear that everything in this country is political.

Unfortunately the sanctions procedures in Parliament, as used against Mrs Bandaranaike and others whose Civil Rights were taken away, as also against former Chief Justices, has been ruthlessly politicized from the start. We need through structural reforms to get rid of this appalling culture that was introduced by President Jayewardene.

Read the rest of this entry »

  1. The government has agreed to receive a delegation by the Office of United Nations High Commissioner for Human Rights to  offer “advice and technical assistance” to implement the US-backed resolution on Sri Lanka.  Does not that signal a change in the previously stated position of the government? (The government, earlier, rejected the UN resolution and External Affairs Minister G L Peiris said that the government had ‘taken a decision not to abide by the resolution irrespective of the result.’)

 You must ask the Ministry of External Affairs about the relationship between the various pronouncements spokesmen in this regard have made. As I have said before, there is a lack of professionalism in the way that particular agency of government works, as exemplified most recently in the manner in which it reacted to the email about which our former Representative, Tamara Kunanayagam, wrote to the Office of the High Commissioner. Though I gathered from Ms Kunanayagam that the President had been concerned about this email, the Ministry of External Affairs concentrated on letting Ms Kunanayagam down and forgot all about the email, and its contents.

I was in fact astonished to find that they had not even bothered to find out who the people were who had been acting as agents provocateurs and clearly exceeding their briefs. We know for instance who Cynthia is, and Chritoff Heyns is given his full name and designation. But can you understand a Ministry supposed to be in charge of External Relations that has not even bothered to think about who Richard and his team might be, who seem to have been busily preparing the ground for the Resolution that the Ministry tried to oppose in Geneva?

Read the rest of this entry »

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රි මහාචාර්ය රජිව විජේසිංහ-බලය බෙදිම ගැන අනෙකුත් පක්ෂ වල ඇති බිය සැක අප දුරු කල යුතුයි1. Indian External affairs Minister SM Krishna has said that President Rajapaksa agreed to go beyond the 13th amendment. However the government has not yet confirmed nor denied it. What is the stance of the government regarding the 13th amendment and the possibility of going beyond it?

I assume Mr Krishna would not have made this statement up,and it fits with the President’s consistent declaration that he would move to 13 plus. This does not mean that we need to stick to everything in 13, since obviously there are some things like the merger of the North and East which most people have realized was absurd. But we need to strengthen the principle of empowerment of all our people so that, if some things are modified, more should be added.

That is the position of most members of the government.  Almost all those in the SLFP whom I have spoken to have this view.  There may be members of other parties who are worried about the implications of any changes, from both sides as it were, and their fears must be assuaged. It is desirable to convince those who fear separatism that any settlement will not promote that, and equally it is desirable to convince those who think any change will strengthen majoritarian tendencies that that will not happen.

2. Doesn’t this stand in contrast with what the government has been saying about devolution? Until very recently they have been completely against giving land and police powers to the Provincial Councils?

There is no contradiction in that government has not opposed Provincial Councils having land and police powers, the point is to ensure mechanisms that will prevent abuse of powers at any level. With regard to land we need to clarify what is meant by the present position that land is vested in the State, but its usage is largely left to the Province. The important thing, I believe, is to assure the Province that land will not be alienated by the Centre for settlement, and equally to assure the Centre that alienation by the Province will be according to established guidelines.

The problem has arisen because for decades we have not formulated a clear policy on land. The impression I get unfortunately is that, apart from the Liberals, no one is interested in policy formulation – for instance this government abolished the Ministry of Policy Planning and Implementation of which I think we now feel the urgent need.

With regard to police, again we need to make sure that security is not threatened,  and given the manner in which the LTTE was built up with international financing, we need to strengthen safeguards. However at the same time we realize that police must have the confidence of the communities in which they function, and that is why most functions of the police have to be administered locally. Developing clear guidelines to fulfil all these objectives will not be difficult, if only, as the very perceptive Indian commentator Mr Sathiyamoorthy put it, both sides stop posturing. Read the rest of this entry »

Rajiva Wijesinha

November 2019
M T W T F S S
« Dec    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  
%d bloggers like this: